Ang sakit naman nun. Sapul na sapul.
Hindi isang beses mo lang sinabi, inulit ulit mo pa.
Ngayon ko lang to naramdaman at ayoko ng maulit pa.
Pero sa tuwing nakakausap kita, hindi ko mapigilang magtanong.
Dahil alam na alam ko sa sarili ko na may pag asa pa.
Nararamdaman ko din yun sa bawat mga salita mo.
Halatang halata ang pagpipigil mo sa talagang gusto mo.
At kahit anong gawin mo, hindi mo yun maitatago sakin.

Hanggang sa umamin ka na ngang mahal mo pa rin ako.
Pero naniniwala ka pa ring hindi na natin kaya.
Dahil ang sabi mo pa, hindi tayo para sa isa’t isa.
Kung ilang beses mong sinabi sakin ang mga salitang yan.
Ganun kadaming beses ko ding pilit na tinutulan.
Pero hanggang sa huli, nagmatigas ka sa paniniwala mo.
Wala na kong nagawa pa, natalo mo ako ng tuluyan.

Siguro nakukulitan ka na sakin at naiirita na rin.
Kahit naman ako, hindi ko inakalang magagawa ko yun.
Hindi ko ugaling ipagsiksikan ang sarili ko sa isang tao.
At lalo namang hindi ako naghahabol ng kahit na sino.
Pero ang lahat ng mga yan nag iba pagdating sayo.
Kinain ko ng buo ang pride ko na wala pang nakagawa.
Wala akong pakielam kahit nagmumukha na kong gago.
Dahil mas magiging gago ako kung pakakawalan kita.

Kanina nag usap na naman tayo, binigo mo na naman ako.
Hindi ko maipaliwanag ang dapat kong maramdaman.
Ang bigat bigat ng loob ko at gusto kong magwala.
Pero mas pinili kong manahimik at kausapin ka pa rin.
Parang wala lang nangyari pero, umiinit na ang mata ko.
Hindi ko akalaing iiyak ako ng dahil sa isang babae.
Pero sa kauna unahang pagkakataon, nangyari nga.

Nagpatuloy yun kahit nagkkwento ako sayo ng masasaya.
Tumatawa ako pero ramdam ko pa rin ang lahat.
Tumigil man kaagad ang pag iyak ko, andun pa rin ang sakit.
Pero pilit kong tinatago sayo dahil nahihiya na ko.
Baka isipin mong ang hina hina naman ng loob ko.
Naputol ang pag uusap natin ng walang paalamanan.
At hindi ako sigurado kung makakausap pa kitang muli.

Sa mga oras na to, hindi ko pa rin alam ang gagawin ko.
Hindi pa rin ako kumbinsido na kailangan na kitang kalimutan.
Gusto ko pa ring umasa at maghintay ng tamang oras.
Pero ayoko namang paulit ulit pang masaktan dahil dito.
Tang ina naman talaga. Sobrang naguguluhan ako.
At tulad ng sinabi ko, iisipin ko to hanggang sa pagtulog ko.
Sana lang paggising ko, alam ko na ang sagot. Sana.

Pagkagising ko kaninang umaga, ikaw kaagad ang hinanap ng inaantok pang mga mata ko. Nag iba ang pakiramdam ko at tuluyan ng nagising nang hindi kita nakita. Nabadtrip ng husto. Nawalan ng gana kumain. Bumagal ang kilos. At ang resulta? Nahuli ako sa trabaho. Habang nagmamaneho ako papunta sa opisina, binalik balikan ng isip ko kung ano bang nangyari nung nakaraang gabi. Ano ba ang pwedeng maging mga dahilan para iwan mo ako.

Ang natatandaan ko lang eh day off ko kahapon at sinamahan ko ang ate ko sa Glorietta 1. Maghapon kami dun. Katulad ng dati, nagmistulang boypren nya na naman ako at naging tagabitbit ng paper bags ng mga pinamili nya. Argh! Sinasabi ko na nga ba eh. Sana sinunod ko na lang ang konsensya kong nagngangalang katamaran at hindi na lang sumama pa. Tsk tsk! Isa sa hindi ko maintindihan at kinaiinisan sa mundong ito ay kung bakit napakatagal mamili ng mga babae. Bakit ang hilig nilang maglakad ng maglakad sa iba’t ibang stalls.. maghahalungkat ng kung ano anong bagay.. at pagkatapos ay hindi naman pala bibilhin. Pwede namang dumerecho na lang sa pagbibilhan, kunin ang bibilhin, at dalhin sa cashier para bayaran. Napakaraming arte nga naman oo! Pero dahil andun na ko, wala na kong nagawa pa.

Pagkatapos kong tumunganga at sumunod sunod na parang aso sa loob ng anim na oras, dumerecho naman ako ng Pier 1 para sa party ng company namin. Tang ina. Kahit sandamakmak na pulang kabayo ang tinoma ko at plato platong seafoods ang nilantakan ko, hindi ka pa rin naalis sa isip ko. Buong magdamag kong tinatanong ang sarili ko kung maaabutan ba kita mamya pag uwi ko. Paulit ulit ko ding sinabi na sana naman wag mo na akong pahirapan kapag sinubukan ko ulit na hanapin ka. Alam mo namang hindi ako nakakatulog kapag wala ka. Hinahanap hanap kita. Alam na alam mo yan. Sa katunayan, kahit saan ako magpunta eh bitbit kita. Ganyan ka kaimportante sakin.

Read the rest of this entry »

Last night I received a call from one of my best friends.

“I lost my keys at the game tonight.” He said.

I told him to come over, stay the night. He replied with a “I was just hoping you’d help me break into my house.” He came, I gave him the key to my car since he had work the next morning. He stayed the night and thanked me the next day with a free breakfast and dinner. He had a policeman unlocked his car door, which allowed him to find his spare house key, but not his spare car key. So he’s able to sleep in his own bed now without returning my own car.

I am a friend in need. He is a friend indeed.

* * * * * * * * * * * * * * *

First off, this is not my proclamation, but just an observation.

A close friend of mine has recently caught the love bug with an old classmate. While I am happy for him, I’ve noticed a transformation in him. The reckless attitude has changed to someone soft and protecting. He takes every chance he can get to spend time with this girl. “She’s slept over at my house for the past week” he tells me. Usually he’d call me on his day-off so we can hang out, but he didn’t do that this week. It wasn’t until hours ago that I found out that he and everyone else went to the beach. He forgot about the plan that we’ll go bar hopping, most likely because of the girl.

Read the rest of this entry »

Has it been abandoned? I just started to realize these. Why are we so impatient when it comes to love? Why do we throw ourselves to the wolves when we cannot have what has been promised? Why did you not wait for me to bring myself back to you? I’ve been a seasoned player in this game and to abandon it, I feel that I would be letting go of one of the best qualities I have. Patience is a virtue, but they never said how it can hurt.

Patiently waiting for that time with high hopes. I was so excited. You could tell in the smile I carried. I was going to talk to you again. I patiently waited. Seconds, minutes, hours passed. But you didn’t come.

Do we see promises with skeptical eyes? We’re so willing to break them now. They carry no weight I guess. Or maybe promises have become a casual thing nowadays. The waiting game, it’s not worth playing anymore, is it? Devoted players end up losing to those who go the other way. Disappointing but true.

It’s so easy to just give up, drop out, quit.

The three things I hate the most. Dammit.