Netong Sabado lang, pumunta ako sa Novaliches para umattend ng birthday ng anak ng pinsan ko. Normal na inuman, kantyawan, kwentuhan.. pero hindi ko alam na nung araw din pala na yun eh may matatanggap akong balita na pwedeng makapagpabago ng buhay ko. Dumaan na din ako sa Fairview, kung saan naman ako talagang nakatira dahil halos 30-minute drive lang yun from Novaliches. Nakausap ko ang ermat kong ilang bwan ko ring hindi nakita pero wala akong lakas ng loob sa kanyang sabihin kaagad.

Habang pauwi, napakaraming bagay at tao ang tumatakbo sa utak ko. Paano kung hindi naman pala totoo? Pero anong gagawin ko kung sakaling totoo nga? Naguguluhan ako. Maghapon at magdamag akong nag isip. Hindi ko alam ang gagawin ko pero mas pinili ko ang manahimik. Wala akong ibang taong planong kausapin kundi sya lamang dahil sigurado akong mapapagaan nya ang lahat ng nararamdaman ko. Pero kasabay nun eh nagdadalawang isip pa rin ako. Paano kapag sinabi ko sa kanya eh yun na ang katapusan namin? Paano kung talikuran nya ko ng dahil sa nangyari? May tiwala ako na hindi nya ko bibitawan pero paano kung yun na ang hinihingi ng sitwasyon? Putang ina hindi ko na talaga alam, ayokong mawala sya sa akin!

Bukas na bukas nga, kailangan ko ng kausapin ang dapat kausapin. Ayusin ang dapat ayusin. Sana maging maganda ang takbo ng lahat. At para sayo…

“I’ve been trying to tell you something, but you never understand. I feel like we’ve been going around in circles. You look at me like I’ve become a stranger on the streets. A skeleton that’s been hiding in your closet. I see you next to me but still you feel so far away. Where did we go wrong? I guess this is the part where you look at me, and probably will say goodbye.”

“I’ve been around the world, and I’ve seen so many things. I can’t even tell you where I’m going. But no matter where I’m heading, and no matter what I do, something keeps me coming back to you.”

“Don’t, don’t let me go. It’s not the end.”