Pers taym ko makipaglasingan sa mga Vietnamese. Sa totoo lang, hindi naman yun planado. Mula sa bahay ng isang ka-opisina, nakatanggap kami ng tawag galing sa kliyente nya. Nagtaka pa kami kung bakit pa-Ingles ingles sya sa telepono, yun pala yung may birthday na Vietnamese na ang kausap nya. At pagkatapos ng halos kalahating oras ng walang humpay na pagkukumbinsi, lumipat kami ng Gerry’s Grill sa may Bel Air. Pagpasok pa lang namin, kita na kaagad ang mga Vietnamese. Kakaiba kasi mga porma at nangingibabaw ang kaingayan nila. Nag umpisa kaming makipagsabayan sa kanila ng alas onse ng gabi at umalis kami ng alas kwatro ng umaga. Sa loob ng limang oras na kasama ko sila, heto ang ilan sa mga napansin ko:
1. All out sila pagdating sa toma. Hindi bababa sa pitong buckets ng San Mig light ang nasa mesa namin at lahat ng yun eh may laman pa. Halos hindi na nga umaalis sa tabi namin yung waiter kasi minu minuto eh umoorder sila.
2. Peborit nila ang inihaw na atay, chicken inasal, at pork barbecue. Nung una nagtaka pa ko kung bakit kumakain sila ng mga ganun. Bigla ko namang naisip, Vietnamese nga pala sila, at hindi Muslim. Katangahan amp.
3. Hirap silang mag-Inges. No offense sa mga may lahing Vietnamese dyan pero yun ang totoo. Kakaiba din yung accent nila. Mas sumakit ang ulo ko sa pag-iingles nila kesa sa iniinom naming beer. Maraming beses nga na hindi ko naiintindihan mga sinasabi nila pero tumatango tango na lang ako sabay smile para kunyari eh nakakasabay pa ko sa usapan.